18 ماهگی ات مبارک و فرخنده باد....(سارینای یک سال و نیمه)

عزیز دلم، بهترین ما...

سارینای نازم ....

١٨ ماهگی ات مبارک و فرخنده باد.

نازنینم، ١٨ ماه از زمینی شدنت گذشت....

بعضی مواقع حس می کنم زمان خیلی خیلی زود سپری می شود و باور نمی کنم که به همین زودی ١٨ ماه از ٢٤ فروردین سال ١٣٩٠ گذشت...

دلم می خواهد زمان آرام تر سپری شود تا لحظات با تو بودن رو عمیق تر درک کنم ...

فرشته نازم....

زندگی با تو آرام آرام است، آرامش لحظه های منی تو...

دنیا با تو برایم زیباست، ای زیبا ترینم .......... ١٨ ماهگی ات مبارک.

شـــادی هــایَــم را بــه تــو هِــدیــه مـی دَهَــم

اَنـــــدَکـــــ بــودَنـَـش را اَز مَــن خُـــردِه نــَگــیـــر

ایــــن تـَـمــام سَــهــــم مَـــن اَز روزِگــار اَســـت

سارینا جونم، الهی مامانی فدات بشه که داری روز به روز بزرگتر و خانوم تر می شی...در یک چشم به هم زدن  رسیدیم به ٢٤ مهر ماه ١٣٩١ و خانوم خانومای ما یک سال و نیمه شد.. مامانی مبارکت باشه .

الهی عروس شدنت رو ببینم...

عزیزم، تقریبا از چند روز قبل، غصه واکسن یک سال و نیمه گی ات رو داشتم ، چون می دونستم که واکسن سختی رو در پیش داشتی ولی دلم گرم بود چون اولا توکلم به خدا بود و ثانیا می دونستم دختر خوبی مثل سارینا جون دارم که می تونه سختی ها رو تحمل کنه و مثل بعضی از بچه ها خیلی غرغرو نیست....

واکسن های قبلی ات رو همیشه ساعت ٧ صبح می زدم که زودتر باشه و اگه تبی هم کردی تا آخر شب کمتر بشه ولی واکسن یک سال و نیمه گی ات رو کمی دیرتر زدم چرا که تنها وعده ای که کامل می خوری صبحانه بود و می دونستم که بعد واکسن شاید درد داشته باشی و میل به خوردن چیزی نداشته باشی به همین خاطر صبح روز ٢٤ مهر ماه سارینا جونم رو ساعت ٨ صبح بیدار کردم ...

و بعد از خوردن صبحانه ساعت ٩ صبح با بابا محمد و بابا جونی به درمانگاه رفتیم که شما به محض قرار گرفتن روی ترازو گریه هات شروع شد و با کلی ترفند و سرگرمی تونستند وزن و قدت رو بگیرند، خدا رو شکر همه چیز عالی و طبق نمودار بود...

کلی استرس داشتم و به هیچ وجه داخل اتاق واکسن نشدم ( واکسن های قبلی رو هم من بالا سرت نبودم ) اصلا دل ندارم درد کشیدن و گریه هات رو ببینم، تو بغل بابا بودی که دو تا واکسن رو دوتا پاهات زدن، خیلی خیلی گریه کردی و تا چند دقیقه بعد از واکسن از بغلم جدا نمی شدی و گریه هات ادامه داشت...

بعد از واکسن زدنت به خونه مامانی منیژه رفتیم که برات سوپ گذاشته بود و یک ساعت بعد از واکسن زدنت کاملا دردت رو فراموش کردی و طبق معمول در مورد فضولی کردن کم نگذاشتی:

و این هم سارینا در راه رسیدن به گوشی تلفن:

نزدیکی های ظهر( تقریبا ساعت ١٢ به بعد) دردت شروع شد که موقع راه رفتن یک پایت رو می چسبیدی و به کمک در و دیوار  آروم آروم قدم برمی داشتی، کم کم تب کردنت هم شروع شد که هر ٤ ساعت قطره بهت می دادم  و محل واکسنت رو کمپرس آب سرد می گذاشتم ...

از بعدازظهر ساعت ٥ عصر به بعد تبت خیلی بالا می رفت و از دردی که داشتی فقط تو بغل بودی و گریه می کردی.خیلی بی حال بودی:

 اون شب رو تا نماز صبح بالا سرت بیدار بودم و با هر صدای گریه ات بابایی هم از خواب می پرید و نگرانت بود...

خلاصه اینکه فقط با کمک خدا تونستیم اون شب رو به صبح برسونیم و تقریبا از ساعت ٦ صبح به بعد حالت بهتر شد و خواب آروم تری داشتی...

وقتی صبح روز بعد از خواب بلند شدی هنوز موقع راه رفتن لنگ می زدی ولی الهی فدات بشم که دست از فضولی بر نمی داشتی.

این عکس مربوط می شه به روز بعد از واکسن که یک کمی حالت بهتر شده:

به قدری به صدای جیغ و فضولی های سارینا عادت کرده ایم که اون یک روزی که واکسن زده بودی و بی حال بودی رو واقعا دلمون برای شیطنت هات تنگ شده بود و خونه مون بی سر و صدا شده بود...

خدایا شکرت به خاطر تمام فضولی هایی که سارینا می کنه...

خدایا هزار مرتبه شکرت به خاطر سلامتی که بهمون هدیه دادی....

خدایا به حق دل پاک فرشته مهربون خونه مون، همه مریض ها رو شفا بده...آمین.